Siedziała na bruku, skulona. Przez chwilę nie reagowała na jego dotyk, po fazie krzyku popadła w jakąś dziwną apatię. Dopiero po kilku minutach się poruszyła, kiedy ją obejmował.
- Lepiej mnie nie dotykaj... I tak jest zimno...
Westchnęła cicho.
- Nie wiem, czemu, przypomniała mi się Gargoyla... Te wspomnienie było takie natarczywe... Ale rozmyte, jak moje wizje... - popatrzyła na niego. - Dlaczego znowu to widziałam? Dlaczego znowu wszystko czułam?
Pytała cicho, ale bezustannie, jakby próbowała pytaniami wymusić odpowiedź, której i tak raczej nikt nie znał.

- Nie wiem, Dziecko. - powiedział puszczając ją - Dzieje się coś niedobrego.
Spojrzał w niebo, tam, gdzie Nad był Rak. Po chwili milczenia dodał cicho:
- Odpowiedzi się znalazły. Czekają na nas w Archiwum. Musimy się spieszyć, żebyśmy zdążyli, zanim Trybunał zacznie swoją pracę. Chodźmy, nie możemy zwlekać.
Chwycił jej dłoń i uśmiechnął się lekko.
- Kto wie, może znajdziemy więcej odpowiedzi niż pytań? Może czekają na nas kolejne fragmenty układanki?
Rozejrzał się. Niektórzy gapie zostali na miejscu, większość jednak zniknęła. Wsłuchał się w cichy dźwięk dzwonu. Wybrał drogę na skróty, tak, żeby ominąć procesję i dotrzeć do Biblioteki przed Braćmi.

- Archiwum - zamyśliła się. Stamtąd wspomnienia, choć też nienajciekawsze, wzbudzały miłe uczucia. Zwłaszcza dumna była z siebie, jak się dostała tam z Trinovantesem.
Zaśmiała się wesoło i już czując się lepiej pobiegła za Nubukiem w stronę Biblioteki.

Powiódł spojrzeniem za odchodzącymi mnichami. Z sakwy wyjął starą drewniano czarną fajkę. Następna, mniejsza sakwa, zawierała tytoń. Do odpalenia użył metalowej zapalniczki sprawiającej wrażenie konstrukcji pozbawionej obudowy. Z dymiącą już fajką ruszył powoli w stronę starego archiwum.

Mnisi, trybunał. Co to za bzdury.

Wynalazca udaje się w stronę biblioteki.

Charonita pełnym nadziei wzrokiem patrzył za odchodzącymi mnichami. "Trybunał..." odbijało się echem w jego głowie. "Może on przemówi do rozsądku temu egocentrykowi." Spojrzał na gawiedź, która rozpływała się niczym spłoszone stado much znad gnijącej padliny. Padliny tego miasta, która powoli, lecz jednostajnie rozkładała się na jego oczach. A on nic nie mógł na to poradzić...

Znajome postaci mijały mu przed oczyma. Wpierw jedna, później kolejne trzepocząc skrzydłami wspomnień, które niczym ciężkie razy spoczywały na jego twarzy.

Ruszył za nimi. Błądził ulicami miasta mając nadzieję, że gdzieś na ich końcu leży rozwiązanie. Że wszystkie jego problemy zostaną rozwiązane jeżeli tylko tam dojdzie. Nie wiedział co go czeka kiedy zza fasady budynku wynurzył się gmach Wielkiej Biblioteki. Miał jednak nadzieję, że przyniesie to zmiany.

Zanim się zorientowała, została sama na ulicach miasta. Jeszcze przez chwilę myślała nad tym, co tutaj usłyszała, patrząc tępo w niebo.

Dopiero po jakimś czasie uświadomiła sobie, że to pierwszy raz, kiedy zwróciła swoje oczy ku górze, odkąd przybyła do Miasta Pod. Dopiero teraz zastanowiło ją, że mrok panujący Pod od początku przyjęła jako coś naturalnego, że nigdy się mu nie dziwiła. Cóż, pewnie to dlatego, że spodziewała się Innego Świata po drugiej stronie Ogrodu. Owszem, nie był on tym, czego spodziewał się Albrecht, ale i tak był niesamowity.

Natomiast niebo było… dziwne. Wzbudzało w Mai niepokój, którego nie potrafiła wytłumaczyć. Wysoko, wyżej nawet niż sięga iglica Wieży Trynitarskiej, kłębiły się gęste opary, chmury… dymy? Zakrywając to, co mogło być ponad nimi, jednak nie całkowicie. Im dłużej wpatrywała się w nieboskłon tym bardziej upewniała się, że COŚ poza nimi jest, czasem miało się już za chwilę wyłonić, ale ostatecznie znikało, ponownie zakryte, jak niespełniona obietnica. Był to księżyc, słońce – a może gwiazdy? Nie można było określić. Było to zbyt ulotne, zbyt dobrze ukryte.

Do szeroko otwartych oczu Mai napłynęły łzy. Dopiero teraz poczuła pieczenie, ból w karku, zesztywniałym od ciągłego wpatrywania się w górę. Z trudem, ociągając się opuściła głowę, zamrugała, by pozbyć się bólu. Czuła się jakby obudzona z głębokiego snu, jakby zbyt długie wpatrywanie się w eteryczne kształty tworzone wciąż od nowa przez grę cieni, chmur i wiatru wprawiało w przedziwny stan hipnozy.

W dzieciństwie, podczas tych rzadkich dni spędzanych u babci, na wsi, często w nocy wymykała się z domu, leżała pośród pokrytej rosą trawy – i patrzyła w gwiazdy. To podczas jednego z takich wyjść postanowiła spełnić swoje marzenie, gwiazdy wydawały się obiecywać jej pomoc, powodzenie we wszystkich podjętych zamierzeniach. Teraz je straciła – straciła na zawsze, bowiem nie istniał sposób, aby powrócić do świata Nad. Czyżby to była cena za spełnienie marzeń? Tak, mogła teraz wszystko, ograniczały ją tylko środki (które, o dziwo, zdobywała coraz łatwiej), umiejętności (ale i je zdobywała, choć z trudem) i własne pomysły – zadrżała przypomniawszy sobie, co wyszło spod jej rąk, kiedy na chwilę zamyśliła się w Bibliotece – było to straszne i piękne zarazem.

Dopiero teraz uświadomiła też sobie, że nie widziała gwiazd od bardzo dawna – od przybycia do Lublina, wtedy jeszcze Nad, nie miała ani czasu, ani potrzeby by się w nie wpatrywać. A i jasno oświetlone, ludne i gwarne miasto nie stwarzało odpowiedniego klimatu, by się im przyglądać. Dopiero gdy tracimy – jesteśmy w stanie właściwie ocenić to, czego nagle nam zabrakło…

Do rzeczywistości przywrócił ją jakiś błysk z góry. Pełna nadziei szybko poderwała głowę – ale nie, nawet jeśli coś przebiło się przez tą gęstą zasłonę już skryło się przed jej oczami. Uśmiechnęła się smutno. Tak, to kolejna kara – pewnie nigdy już nie ujrzy gwiazd. Opuściła głowę i ruszyła przed siebie z wbitym w bruk wzrokiem.

Za jej plecami, zza chmur wyłoniły się, niby oczy, oba księżyce - widok nader rzadki w Lublinie, zazwyczaj wieszczący niezwykłe wydarzenia. Przez chwilę obserwowały ze swej wysokości Miasto Cieni, Lublin Pod, po czym, znudzone, znów skryły się za gęstą powłoką chmur.

Kiedy tłum zaczął rzednąć, zaciągnęła się jeszcze raz i drugi niemieckim malboro i zdusiła niedopałek, przydeptując go metalowym obcasem wysokiego buta.

"A więc będzie wiec. I nie na Wieży, a w Bibliotece. Neutralny grunt... Ciekawe, cóż to za braciszkowie, zawracający kroki nawet samego Króla..."

Otuliła się szczelniej kurtką i stwierdzając, że nic tu po niej, ruszyła do kabaretu.

Franz sięgnął po papierosa. Zorientowawszy się, że ostatni został w warsztacie wśród trocin, zaklął w typowy dla siebie sposób - głośne Scheisse pomknęło w - pustą już - przestrzeń placu przed Kabaretem Absynt. Niemiec rozejrzał się po opustoszałym miejscu i na chwilę tylko zerknął w kierunku, w którym pognał cały tłum.
- Was ist das znowu... - skwitował krótko mnichów, Trinovantesa i całą tę pieprzniętą hałastrę.
Jego myśli szybko wróciły na właściwy tor - papierosy.
Franz rozejrzał się raz jeszcze, tym razem jakby bardziej podejrzliwie, po czym uniósł dłoń do ust i gwizdnął na palcach. Po chwili jak spod ziemi wyrósł niewielki chłopiec i z cwanym uśmieszkiem stanął naprzeciw rosłego Niemca.
- No co tam? - zapytał
- Zigaretten... Zigaretten... - wymamrotał pytany i po chwili dodał - Bitte.
- Da się zrobić.
Nie minęło pięć minut a Franz z zadowoleniem zaciągał się lokalnym papierosem.
- Sehr gut. A teraz czas podzielić się Arbeitem - jego ton był nadzwyczaj poważny - Du gehst za tymi dziwnymi ludźmi.
Gdyby ktoś uważnie obserwował twarz chłopca, mógłby zauważyć, że jego rysy zmieniają się lekko.
- Niech i tak będzie. - odpowiedział chłopiec basowym głosem starca.

Po tej wymianie zdań chłopiec oddalił się w jedną z lubelskich uliczek, a Franz zaciągnął się ponownie i wszedł do Kabaretu Absynt

Tanatos wyłania się z cmentarnej bramy i rusza w dół ulicy.

Im dalej szedł tym bardziej tłum zdawał się gęstnieć. Wyjątkowo ruchliwy wieczór - pomyślał bezładnie, po czym niby rekin w swym śnieżnobiałym wysokim cylindrze, meandrować począł pomiędzy przechodniami. Coś musiało ich wzburzyć i to całkiem niedawno. Może to ten kabaret? - pomyślał, kiwając sam do siebie głową i krzywiąc się na myśl że, jeśli tak, w Absyncie może nie być już miejsc. A tak się radował, że będzie mógł w końcu zobaczyć coś żywego.

Przy wejściu przystanął i zajrzał doń przez okno, z zadowoleniem stwierdzając, że wbrew pozorom w środku wcale nie było zbyt tłoczno. Uśmiechnął się do swoich myśli dostrzegając opierającą się o kontuar bladą postać, nie miał jednak ochoty jeszcze wchodzić do środka. Ze dość zblazowaną miną usiadł więc na zewnętrznym parapecie wielkiego haremowego okna, założył nogę na nogę, oparł nań łokieć i podłożył dłoń pod ciężko opadającą głowę. W środku huczało. Prawe ucho miał przejściowo niemal całkiem głuche, a w lewym ciągle słyszał niepokojący pisk. Obraz przed oczyma lekko się mu rozmazywał i drżały mu łydki. Eksperymenty z elektrycznością prędzej czy później wykończyć mogą nawet najtwardszych zawodników.

Tanatos odpoczywał.