Mężczyzna skinieniem podziękował osobnikowi w kapeluszu po czym jego wzrok spotkał się ze spojrzeniem Madame. Wpatrywał się oczarowany jej urodą, jednocześnie zastanawiając się jakie tajemnice kryje ta kobieta. Przybrał jeden ze swych najbardziej uwodzicielskich uśmiechów i kłaniając się w pas przemówił:

Bądź pozdrowiona szlachetna Madame, jestem Kowalczyk, dr Kowalczyk. Przysyła mnie Trinovantes, który również zapytuje jaki jest dla Ciebie Lublin po wiecu. Ma również pewną prośbę ale o tym może za chwilę.

Spojrzał na rozmówców Madame i zamilkł. Lewą ręką szukał czegoś w wewnętrznej kieszeni marynarki.

Maja Wchodzi do Kabaretu

Ostatkiem sił weszła przez oszklone drzwi. Gdyby to miejsce było choć odrobinę dalej...
Wnętrze oszołomiło ją. Nigdy w życiu nie była w takim miejscu - kiedy była mała czasami bywała z rodzicami w różnych miejscach - ale takie jak to nie były przeznaczone dla dzieci. Potem w szkole żyła jak w więzieniu a po jej ukończeniu - nie miała czasu ani pieniędzy.
Stała w wejściu i przyglądała się pomieszczeniu. Zapomniała o postawieniu walizki, która przez zwój ciężar w końcu wyśliznęła się jej z rąk i z hukiem upadła na podłogę. Maja drgnęła spłoszona.

- Przepraszam... Ale przysłał mnie tu Trinovantes, poszukuję Madame. - kiedy tylko przemówiła, nikt już nie dał się oszukać jej wyglądowi, bo głos Mai brzmiał jakby należał do małej dziewczynki. Przerażonej dziewczynki.

A, no tak... - Thairessa zawstydziła się. Za bardzo przyzwyczaiła się, że nikt jej nie widzi, że by się przejmować etykietą. A w sumie powinna.

Pani... - ukłoniła się przed Czerwoną Madamme, a by potem dodać swoim słowom choć odrobinę poświadczenia, że ktoś tu jest, nawet jeśli nie było jej słychać, uchwyciła swoją lodowatą, niematerialną ręką dłoń kobiety i lekko uścisnęła.

Rozejrzała się po nowoprzybyłych osobach, które też wprowadziły nieco zamieszania.

Słowo daję, robi się coraz ciekawej... - zaśmiała się, robiąc zgrabny piruet między stolikami. Zaciekawiła ją zwłaszcza mała dziewczynka. Thairessa pomyślała o niej, jak o sobie kiedyś. Pokręciła głową, starając się wygnać tamte wspomnienia, gdy dopiero co przybyła do Lublina Pod. Z niezwykłej wesołości przeszła do melancholii. Nawet nie zwróciła uwagi, że odsuwając się strąciła nagłym ruchem ręki jakąś szklankę z pobliskiego stolika.

Madame, oszołomiona, przesunęła wzrokiem po wszystkich, którzy nagle chcieli z nią rozmawiać. Wtedy poczuła lodowaty powiew na dłoni, który wyrwał ją z zamyślenia, i drgnęła. Skinęła głową nowoprzybyłym.

Wybaczcie, powiedziała do dra Kowalczyka i do nieznajomej dziewczynki, pozwolicie, że przyjdę do was za krótką chwilę. Zechcecie usiąść? Wskazała im miejsce przy wolnym stoliku.

Po tych słowach odwróciła się do Nubuka i westchnęła. Tyle dni ciszy, a teraz nagle wszyscy mnie szukają. Z tobą jednak wolałabym porozmawiać na osobności. Pozwolisz zaprosić się do mej loży?

Nerwowo przełknęła ślinę i skinęła głową. Chwyciła walizkę, jednak ponieważ nie była już w stanie jej podnieść, przesunęła ją do wskazanego przez piękną kobietę stolika i opadła na wolne krzesło.

Kowalczyk popatrzył za Madame i odchodzącym z nią mężczyzną i zastanawiał się nad jego słowami. Następnie usiadł do stolika przy, przy którym zasiadła mała i zwrócił się do niej:

-Cześć, jak masz na imię? Ja jestem Marcin. Co tu robisz?

Drgnęła. Ten dziwny mężczyzna coś od niej chciał. Przez chwilę zastanawiała się, co odpowiedzieć, ale stwierdziła, że nikogo już nie oszuka.
- Maja - powiedziała cicho.

Witaj Maju! Chyba się trochę zagubiłaś? Gdzie są Twoi rodzice? Podróżowałaś do nich?
– Kowalczyk popatrzył pytająco na walizkę. W jego głosie słychać było troskę i współczucie.

Rodzice... oj, nie powinien był tego mówić.
Maja aż się wyprostowała. Spojrzała na swojego rozmówcę ze złością.

- Nie twój interes - warknęła.

Chyba nie nauczyli Cię jak należy zwracać się do starszych. Chciałem Ci tylko pomóc ale trudno.
Zasępił się i zaczął rozglądać po pomieszczeniu.