Ja wkleiłam więcej! Ha! Wygrałam! ;D
EDIT: i pierwsza!

Pamiętam ten Blair Witch, o którym mówi Squirel, lecz nie z czasów klubowych, a wcześniejszych. Na pierwszym roku nie raz się tam wybierało ekipą, robiło ogniska i rozbijało z piwem po tych ruinach, gdyż już się miało dość krycia z piwem przed policją .

Nie jest mi to miejsce tak bliskie jak Tobie Wiewiórko, ale bardzo dobrze je wspominam .

A co do tego ośrodka to świetna wiadomość. Lublin się rozwija. Mam nadzieję, że szybko przystąpią do realizacji projektu.

Ale ja wkleiłem ciekawsze, to ja wygrałem!

Lubleszczyzna robi się w Polsce centrum naukowym, PIWet, to coś...

Swoją drogą, znacie więcej miejsc w stylu BlairWitcha? My w Puławach mieliśmy jedno, ale spotkał je ten sam los (wcześniej ganiali się tam ASGowcy ). Jest Ursus, ale to mało pod ręką, co jeszcze?

Ja niestety BlairWitcha poznać nie zdążyłam, jestem w Klubie zbyt krótko. Pamiętam tylko taką skarpę z murkiem, gdzie kiedyś kiedyś Bioły miał prelekcję o pulpie. Jednak myślę o tym miejscu z rozrzewnieniem, bo tam poznałam Klub i po raz pierwszy usłyszałam (później wielokrotnie powtarzane również poza naszym kręgiem) pytanie "Czy jesteś siostrą Biołego?"

Szkoda że teren został zniszczony, było to jedno z niewielu takich "dzikich" miejsc w okolicy. Jako osoba z miejscowości otoczonej lasem tęsknię za zielenią. Tyle dobrze, że budynek pod który BlairWitch zostanie zagospodarowany powstanie w szczytnym i praktycznym celu. Poza tym zawsze będę o nim myśleć z rozrzewnieniem i świadomością, że gdzieś pod jego fundamentami spoczywa nasze małe zwierzątko.

Kiedyś były jeszcze Górki Czechowskie i okolice starej cegielni, ale cegielnia tez została z tego co wiem już zburzona bo była niebezpieczna. W Chełmie kiedyś z Nidhoggiem i Rockatanem włamywaliśmy się przez dziurę w płocie na BARDZO KLIMATYCZNĄ starą jednostkę. Nie wiem jak to teraz wygląda, ale straśnie fajnie się bawiliśmy uciekając przez stróżem z psem, który patrolował ten opuszczony teren.

A wracając do BlairWitch - zdjęcia do albumu który komentował Misiek to ostatnie zdjęcia BlairWitcha jakie zrobiłam przed zburzeniem (jakiś miesiąc wcześniej). Dla mnie to taki niezapomniany event. Takie młodzieńcze, niewinne i wysokoemocjonalne wspomnienie z pierwszych lat studiów. Tam zrobiłam swojego pierwszego LARPa, tam poznawaliśmy się z Mordredami, Merlinami, Werbatami, Nidhoggami i całą "pierwszą ekipą" Klubową, potem z "drugą ekipą", która dołączyła w międzyczasie. I tak dalej. I zawsze kiedy jakoś w środku dnia czy nocy, kiedy siedzieliśmy gdzieś i robiło się nudno, prędzej czy później w tym towarzychu padało pytanie:
- Idziemy na BlairWitch?
I szło się, do BOS i w chaszcze, spontanicznie rozpalając sobie ognisko czy leżąc/siedząc na dachu Miasta Zadżumionych, gadając o życiu, uczuciach i o sobie, grając w kalambury czy w Wielką Bitwę Lubelską (konkurs na spontanicznie generowane rymowane wrzuty przeciwnikowi, w którym *zawsze* jakoś wygrywał Werbat)...
Ależ się rozrzewniłam. A w tle leci Hope Ayreona...

With love, :-*
sqrl

Ja miałem przyjemność odbyć prywatną wycieczkę po BlairWitchu z przewodnikiem. Po jednym z ognisk, Wiewiórka oprowadziła mnie i Biołego po budynkach, opowiedziała w kilku słowach o tym, co się tam swojego czasu działo. Nawet jest zdjęcie.

Pamiętam to miejsce, to na tym terenie był pierwszy larp w jakim brałem udział, stworzony, a jakże by inaczej, przez Wiewiórkę Fakt, w tym miejscu był naprawdę szczególny klimat. Taki inny, obcy, naprawdę niezwykły. Pomimo tego że to miejsce jest w centrum miasta. Szkoda że już go nie ma

Blair Witchu pamiętaj szczególnie
można tamtędy przejść na Wydział Artystyczny i nową geografię. Jeszcze jak stały budynki to dreszcze przechodziły człowiekowi po plecach jak szedł tym skrótem wieczorową porą, bo nigdy nie wiedział na co/na kogo może natrafić
Później zrównali budynki z ziemią i tylko jeden pożytek z tego wynikł - na gruzowisku zakwitło "pole" rumianku pospolitego. Moja promotorka(pomagała mi w napisaniu pracy magisterskiej na temat rumianku pospolitego) dostała ode mnie własnoręcznie wykonany wielki bukiet z tych chabaziów

A mi się niedawno śnił żywy Blerłicz. Siedziałam pod obłędnie rozgwieżdżonym niebem na dachu prawego (pustego) budynku "Miasta Zadżumionych", machałam wiszącymi nogami, pachniała maciejka i rozgrzana słońcem trawa, świerszcze jak szalone tarły nóżkami o nóżki tak, że było niemal głośno i wcale się nie bałam, chociaż z zachodu nadchodziła jakaś potwornie zła armia. Widziałam już czarną linię, dymy ich ognisk, słyszałam dźwięki ich rogów, ale nic a nic mnie nie ruszało, bo wiedziałam, że jak tylko przekroczą granicę *mojego* Blerłicza drzewa, krzewy i dziwne stworzenia zamarłe w kamienie, ożyją i jak Entowie przed natarciem na Isengard, zmiotą armię z powierzchni ziemi w jednej krótkiej chwili.
Mogą sobie nadchodzić - myślałam - Tu jestem bezpieczna.

Ostatnio coraz więcej słyszę o Blerłiczu w telewizji naszej lokalnej, lubelskiej. Tam mówi się tylko o telemedycynie, albo ją się podkreśla, dlatego nie wykluczam, że jeśli się pospieszą, a ja zdecyduje się na te studia, które miałem w planach, to jednak kiedyś-kiedyś nawiedzę Lublin swą plugawą osobą na stałe...