Pani...
Nubuk otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zawahał się. Spojrzał w zamyśleniu na sprawcę hałasu w czytelni i jego twarz wykrzywił lekki, drwiący uśmiech na widok źle krytego, a wręcz chorobliwego zainteresowania. Wziął głęboki oddech.
Paryż Pod jest pięknym miastem. Wieża Eiffla w Nad jest wspaniałą konstrukcją, zaś w Pod... oświetlona tysiącem świateł na tle wiecznie ciemnego nieba bez gwiazd, cudo techniki otulone mgłą... u jej stóp zginął bliski mi człowiek, brania dusza, niemal brat. Mam wiele wspomnień z innych miejsc Pod, ja jednak przekraczałem granice w inny sposób... Ponad Ogrodem nie ma Otchłani.
Jego spojrzenie krążyło po całej bibliotece, jednak ani przez chwilę nie opuszczało dziewczyny ujrzanej w Absyncie. Kiedy tylko przez moment Nubuk zdobył kontakt wzrokowy, uśmiechnął się lekko, po czym spojrzał w oczy Sumati.
Nie chcę cię do niczego zmuszać. Pytam, gdyż... Uważam, że należysz do tego miejsca i mogłoby ono skorzystać z twojej rady i pomocy. Jak to powiedziała Gargoyla... Jestem tym co ludzkie i czyste w Mieście Pod. Zależy mi na tym, żeby działało ono sprawnie, a ludzie nie musieli się martwić żadnymi wstrząsami czy niepokojami. Takimi jak ten wywołany na Wiecu.
Westchnął, wytarł twarz dłonią, tą trupią. Zamknął oczy i mówił dalej.
Nawet teraz, nawet kiedy zostałaś tak okrutnie skrzywdzona przez Gargoylę, twierdzę, że mogłabyś pomóc. Kto wie, może sama byś na tym skorzystała? Nie mogę cię jednak do niczego zmuszać. Nie mam takiego zamiaru. Chętnie bym ci pomógł, jednak taka wiedza jest w tej chwili poza moim zasięgiem. Sam nie opuszczam Lublina od bardzo dawna. Nie wiem nawet, od jak dawna. Klątwa nie została przełamana do końca. Jeśli tylko się czegoś dowiem, dam ci znać.

Maja odrywała wzrok od książki, niby żeby dać odpocząć oczom, naprawdę zaś by zerknąć na parę siedzącą w pobliżu. Kiedy jej wzrok spotkał się z wzrokiem mężczyzny, poczuła się złapana na gorącym uczynku i zaczerwieniła się - jednak jej spojrzenie nie wyrażało skruchy, przez ten ułamek sekundy patrzyła mu w oczy twardo i zdecydowanie.
Powoli wróciła do książki, słuchając jednocześnie dalszej części opowieści.

Ja nie należę, nie należałam i nigdy nie będę należeć do tego miejsca. Ale nie odmówię ci pomocy, jeśli będę w stanie ci jej udzielić, Nubuku Pod-Nad-Krążco. I mam nadzieję na wzajemność z twojej strony.

Czarne studnie oczu patrzyły bez emocji na Krążcę. Już wiesz, gdzie zwykle możesz mnie znaleźć.

Odpowiedział Sumati spojrzeniem swoich oczu, starczych, zmęczonych.
Pani, jeśli chcesz pozostać obcym w obcym kraju, nie będę powstrzymywać. Chciałbym sprawić, żeby twój pobyt tutaj był... choć trochę przyjemniejszy. Żebyś poczuła się choć trochę jak w swoim domu, choć jest on tak odmienny od mojego...
Wziął do ręki filiżankę. Potrząsnął nią delikatnie i spojrzał na swoje zniekształcone oblicze w mlecznobrązowej cieczy. Wypił jeszcze jeden łyk.
Jeśli tylko będziesz czegoś ode mnie potrzebowała, czekam na wiadomość. Zapamiętam twoją prośbę i spróbuję znaleźć sposób na otworzenie wam drogi do domu. Nie wiem jednak, czy będzie to w zasięgu moich możliwości... Uprzedzam, gdyż nie chcę obiecywać niemożliwego. Czy do tego czasu zamierzasz się włączyć w życie Lublina Pod, pani?

Przyjemniejszy...- oczy Sumati były jak martwe kule czarnego szkła - Daremne twoje usiłowania, Nubuku Pod-Nad-Krążco. A co do twego pytania... Ja mam swoje zadanie tutaj, wśród ksiąg. Ale jeśli będziesz potrzebował czegokolwiek, co jest w mojej mocy - znajdziesz mnie.

Nubuk uśmiechnął się ciepło, słysząc pierwsze słowa.
Mam nadzieję, że jednak nie. Czy mogę jakoś pomóc ci w twoim zadaniu, pani? Jaka wiedza jest ci potrzebna?
Wypił resztę Masala Tea i odstawił filiżankę. Zamyślił się, zaczął mówić, ostrożnie ważąc słowa.
Jest jedna rzecz, o którą chciałem cię prosić... Sumati, mówią, że władasz potężną magią. Czy jesteś w stanie zlokalizować ducha w Mieście Cieni? Jest w tej chwili bardzo słaby i nie może znaleźć mnie sam, a odnalezienie go przeczesując ulice za ulice graniczy z cudem.

Dlaczego szukasz akurat ducha? - spytała w pierwszym odruchu Sumati, ale nagle zawahała się - chociaż…- Szybko zreflektowała się.- Po mieście krąży wiele zagubionych duchów… czy wiesz, kogo szukasz?

Tak, pani. Nie pytałbym o jakiegoś ducha, który być może już przeszedł na drugą... na trzecią stronę. - poprawił się szybko - Szukam... Dziecka Ulicy, Thairessy Wizjonerki, od niedawna zwanej Bohaterską.
Zamilkł. Jego spojrzenie przetoczyło się po całym pomieszczeniu, zatrzymując się na każdym cieniu, szukając w nim ludzkiego kształtu. Westchnął, kiedy jego nadzieję się rozwiały.
Ona... nie odeszła po rytuale. Kiedy wróciła z Otchłani, związała się ze mną... teraz jej życie zależy ode mnie. Chciała coś znaleźć, chciała, żebym jej nie szukał i teraz jest słaba. Potrzebuje mnie.

Guru wstała. Spojrzała przed siebie, gdzieś w przestrzeń. Trwało to chwilkę, gdy truchtem podbiegło do niej dwóch młodych Hindusów a jeden z nich zapytał z głębokim ukłonem: तुम अनन्त के लिए क्या चाहते हैं? Sumati skinęła głową: आदेश में और भी अलग कोण बनाने के लिए चेयर, वापस कमरे में और चिमनी के सामने बारी. सीट Nubuck के तहत-ओवर-अगले रख दो चक्कर. और तुम हमारे लिए खड़े रहो कि मैं संगत नहीं है कोई एक शून्य. Hindusi chwycili fotel, na którym siedziała przed chwilą ich guru i obrócili tyłem do Sali, a przodem do kominka, po czym stanęli przed Nubukiem, patrząc na niego wyczekująco. Chyba będziesz musiał wstać, jeśli nie chcesz zostać przeniesiony razem z fotelem. – uśmiechnęła się Sumati.

Krążca zerwał się na równe nogi. Cofnął się o trzy kroki i podparł głowę pięścią. Pojawienie się Bashkarytów zaskoczyło go. Oczywistym było, że oni... są blisko swojej pani, jednak, jak dobry kamerdyner, ci tutaj umieli ukrywać się na tyle dobrze, że uszli uwadze Nubuka. Nie powstrzymał się przed spojrzeniem na udającą zainteresowanie książkami i papierami Maję, ale to była tylko chwila. Później już bez słowa obserwował wydarzenia.