Hinduska spojrzała jeszcze raz na Thairessę, jakby zaglądała w głąb jej bezcielesnej duszy, po czym znów przeniosła wzrok na Nubuka.

Przyszło...

Po chwili milczenia Sumati podjęła wątek:

Pewna sprawa mnie zaniepokoiła, Nubuku Pd-Nad-Krążco. Muszę zadać ci pytanie, ale pamiętaj, że od Twojej odpowiedzi zależy bardzo wiele...

Uśmiechnął się lekko. Włożył rękę do kieszeni. Kiedy ją wyjął, po palcach w czarnej rękawiczce tańczyła srebrna dwudziestopensówka. Podbił ją lekko kciukiem i złapał w powietrzu.
- Pytaj więc, Pani.
W dłoni zaciśniętej w pięść obracał angielską monetę.

Sumati bez słowa patrzyła na Krążcę, jakby na coś czekając.

- Nikt nie zobaczy, jak upadła, dopóki nie będzie już odwrotu. W tej chwili się kręci i kręci... A może została rzucona, po raz setny? - przewrócił kilka razy pieniążek w garści i położył go na stole. Światło odbijało się w profilu królowej Elżbiety.
Nachylił się do Sumati.
- Tak?

- Nie mam pojęcia. Na Wiecu właśnie tak się do mnie zwracała: stary, dawny przyjacielu... Mogę przypuszczać, że dawno temu było to prawdą, ale tylko ona jedna zna prawdę. Nie pamiętam tego, co było u zarania Lublina Pod. Przejąłem jej manierę.

Sumati wbiła czarne ostrza spojrzenia w oczy Nubuka. Patrzyła tak dłuższą chwilę, jakby przyglądając się temu, co widzi w duszy Krążcy i mocno coś rozważając.

Po trwającym wieczność milczeniu zwróciła się w stronę stolika i sięgnęła pod bezładny stos rękopisów. Pożółkłe kartki z cichym szelestem ustąpiły, gdy wyciągnęła spod niego, z niemałym trudem, ogromną książkę. Była wyjątkowo ciężka i nieporęczna, białą, chociaż już nadgryzioną zębem czasu okładkę zdobiła staroświecka, czarno-biała rycina. Guru podała książkę Krążcy.

Myślę, że może być dla ciebie niezwykle interesująca, Nubuku Pod-Nad-Krążco.

Through the Looking Glass

Przyjął książkę i przez chwilę przyglądał się jej w milczeniu.
- Dziękuję, przeczytam ją z najwyższą przyjemnością. - uśmiechnął się lekko.
Rozmowa została przerwana przez wejście braci. Zanim podeszli do ich stolika, Nubuk nachylił się do Sumati i powiedział do niej cicho:
- Powinnaś jednak wiedzieć, że to ona pierwsza powiedziała mi, kim jestem, nie obyło się jednak bez sporów i targów... A chciała ode mnie spokoju.
W tym momencie stanął nad nim mnich. Udał, że nie widzi sceny, która odegrała się przed nim. Podniósł głowę i spojrzał mu prosto w oczy.
- Oczywiście, Bernardzie. Czy zechcesz nam towarzyszyć, Pani?

Charonita obserwował jak przedstawiciele Trybunału pewnym krokiem wkraczają do Wielkiej Biblioteki. Widział jak wszyscy gromadzą się wokół stołu, wymieniają grzeczności. Nie widzą go. "Może to i lepiej" pomyślał sobie. "Może któreś z nich wyrazi niezadowolenie. Wyrazi to, co ja chcę wyrazić..."

Porcelanowe Serce był niemal zły na siebie za to, co przeszło mu przez myśl. Wiedział, że jeżeli on nic nie zrobi, nie zrobi tego nikt. "Idziemy kochanie, mamy parę spraw do załatwienia." szepnął do swojej ukochanej, po czym ruszył powolnym krokiem w kierunku zebrania.