Czuję Wasze postaci zdecydowanie lepiej patrząc na nie przez zasłonę retro. Siłą rzeczy porównując do sesji na Ursusie, stwierdzam, że przyczyną być musi użyta konwencja i to, czego na Ursusie brakowało a tu i mnie i Rafała na początku LARPa sparaliżowało. Na postapo spotkaliśmy się jak na co dzień i gdyby nie stroje i okolica to nic szczególnego by w zdjęciach nie było. Może dlatego przed "Gangami" sądziłem, że zbierzemy się w piwiarni, chwilę pogadamy, uścisnę dłonie facetów,
uśmiechnę się do kobiet, dowiem się kto jest kim i kogo gra i dopiero po jakimś czasie zacznie się zabawa i odgrywanie swoich ról.
Gdy pierwsza osoba pomięła mnie stojącego obok schodów i ignorując poszła prosto do sędziego jakby mnie po drodze w ogóle nie było, poczułem się nieswojo. Gdy wchodziły kolejne i z poważną niezwykle miną robiły to co pierwsza i witały się z Sędzią, spojrzałem na Rafała z wymownym spojrzeniem zastanawiając się "co się k... dzieje?! Ci ludzie coś brali?! Zero kontaktu z nimi!" ;-)
Ta powaga i skupienie na swoich rolach było niesamowite!!! Tylko tego w zasadzie brakowało mi na postapo w Ursusie. To poważne podejście do tematu zmiotło mnie z powierzchni nawet Lublina Pod i oprócz tego, że (ze względu na lokalizację) byłem wściekły iż nie mogę sfotografować tych momentów "po swojemu i z zadowalającą również technicznie jakością", to czasami aż do bólu gryzłem się w język by nie skomentować na głos cały niczym rodowity uczestnik zebrania Lublinian Pod, obecnej sytuacji w mieście (ojjjj, tak, zwłaszcza gdy Wiewiórka podnosiła poziom drgań, brrrr, za każdym razem miałem ochotę usiąść przy barze i bez nadziei doczekać końca żywotu przy paru głębszych).

A wracając do świadomości rzeczywistości, porównanie do aktorów to o wiele za mało. Gdy Lashlo z Gomorą opowiadali nam na czym polegają niektóre "gry", to traktowałem to nieco z przymrużeniem oka, zwłaszcza po Ursusie, który był raczej radosnym spotkaniem ustylizowanych osób w stylowym miejscu . Z niedowierzaniem słuchałem, że w Lublinie, który nigdy zachwycającym dla mnie nie był, żyją ludzie, którzy potrafią tworzyć rzeczywistość na bieżąco, "w locie". Nie słysząc wcześniej o takich grupach a raczej kierując się doświadczeniem, że trudno spotkać kreatywnych ludzi, zwłaszcza kilkudziesięciu na raz i to w Lbl , nieufnie, choć z fascynacją - "jak dziewica przed pierwszym razem - chce ale się boi " (słowa Gomory i Lashlo), - słuchałem i zastanawiałem się jak to robicie.
To nie samo aktorstwo, oprócz odtwarzania przede wszystkim tworzycie na żywo. Trzeba być chyba "nienormalnym" i bardzo zdolnym aby tak potrafić
Moja znajoma z pracy z którą na ten temat rozmawiałem a która zna Lashlo, stwierdziła, że on musi być świetny w tych grach bo "ściemniacz z niego na potęgę i ma doświadczenie w wymyślaniu rzeczy, które nie mają/miały miejsca" , ale to oczywiście tylko żartobliwie
Okey, spałem tylko 4h i stąd to paplanie. Wybaczcie. Zawsze tak mam przed pierwszą kawą. Miłego

Unrar doinstalowałem, bo żyć nie dawała Na flasha musi sobie jeszcze zasłużyć

Dzięki



Też tak sądzę, zwłaszcza co do tego pierwszego. Potwierdzenie nazywa się Gładź Potwora, namacalny dowód, utrwalony na filmie



Cziornyj, nie zapominaj o Lali, sprawa może się zaostrzyć!

Tam wcześniej widziałam tekst o sesji zdjęciowej, tak? (sorki, dopiero załatwiłam neta ). Jak coś, ja się piszę, ale dajcie znać, bo:
a) fryz muszę zrobić ()
b) doszyć z powrotem gadżety do spódnicy

Kurczę, miło usłyszeć takie słowa
Dawno chyba nie miałam do czynienia z kimś "z zewnątrz", nie-fantastą, który stwierdziłby, że jest to coś nowego, dziwnego ale i pozytywnego. Trudno spotkać mi ostatnio ludzi, ekhm, "w moim wieku" - takich pracujących, poważnych, którzy traktowaliby ten rodzaj rozrywki jako coś innego niż cudactwo. Zazwyczaj młodsi są bardziej otwarci na takie rzeczy
Dementuję, nie chodzi mi o podkreślenie, że jesteśmy starzy :p ale o sam fakt, że na pewnym etapie życia ludziom "się nie chce", osiadają na laurach i w fotelach przed konsolą, bo łatwiej.
Mam nadzieję, że nie odczuliście zbytniego dyskomfortu, stanowiąc ludzi "z zewnątrz". Nie z lekceważenia się to wzięło, a z konwencji zachowań gracze vs. org'owie. Ponadto czasem, kiedy wpadasz w swoją rolę, ciężko zauważyć co się dzieje wokół. Co tam świat, kiedy mi się tu mój własny mały bezpieczny LARPowy światek wali na głowę

Zagraj w końcu z nami.
Na pewno będzie niejedna okazja.

a ja dawno nie czytałem takiego tekstu, który podnosiłby na duchu kogoś takiego jak jatak pełnego podziwu i jednocześnie nadającego sens naszym poczynaniom
Kto nie odniósł takiego wrażenia przeczytawszy post Grakaja niech pierwszy rzuci kamień!
Grakaju. Najbardziej w tej zabawie pociąga mnie nie klkimat, bo zwykle jest inny(Sen Nocy... różni się klimatem znacznie od GSL), a właśnie to tworzenie rzeczywistości. To jak Twoja osoba może zmienić wszystko. Bardzo częste zmiany planów oraz konotacji i knowań. W zwykłym papierkowym Rpg tego nie uświadczysz, nie w takim stopniu.
Ja również mam dla Ciebie jedną radę- zagraj z nami Zobaczysz, że tak na prawde to nie Ty musisz się wczuwać w postać- Robią to za Ciebie inni, a jak przychodzi co do czego po 3 godzinach przypominasz sobie z trudem swoje prawdziwe imię
Jak jeszcze ćwiczyłem Capoeira było coś takiego jak AXE(czyt. "asze". Jest to energia, która krąży między dwojgiem tańczących w kółku ludzi, a tymi co stoją klaszcząc i śpiewając nadają rytm i charakter zabawie. Samonapędzający się duchIm Ci co klaszczą i śpiewali czuli to AXE, im bardziej czuli zabawe tym zabawa tych w kółku robiła się ciekawsza, miała więcej energii i dynamizmu, a to z kolei prowadziło do tego, że klaszczący dostawali więcej Axe, które z kolei...itd.
Tu dzieje się to samo. Z tą różnicą, że wszyscy dając Axe w zamian je otrzymują. Chodzi o to,że im bardziej Czerwona Madamme byłą wczuta w postać, mówiła do mnie kręcąc na boki głową patrząc czy nikt nas nie podsłuchuje tym ja bardziej chciałem grać Sędziego
Coś Niesamowitego.

I właśnie po takich tekstach, ludzie zadają pytanie o zatraceniu kontaktu z rzeczywistością

A a propos Axe, teoretycy LARPów również szukają takich sił i energii. Niektóre z tych teorii brzmią bardzo ciekawie.

Mnie już niektórzy nazywają imieniem z LARPa...

Czy to źle? Fajnie jest sobie od czasu do czasu pobyć taką fajną osobą...

Nubuk (), ja się za szybko od tego uzależniam i za bardzo utożsamiam z postaciami. Właśnie aż ZA bardzo